‎”Ölümü tasavvur eden bir fani gibi duyguları kendinden mevhum bir gerçekliğe adledip, zihnimin ötesine iteliyorum. Benden mütevellit bir geceyi lâhz ederken tahayyül edemediğim bir gerçeği ikrara varıyorum. Gecenin hiç solmadığı bir yerde farkındalığımın dışına taşan bir satıhta, hayatı mühim kılıyorum.

-Bir suâl vuku buluyor aklımda .. Var olma çabasının anlamsızlığına. Mamafih benden öte her bir anda, eriştiğim bir huzursuzlukta, sancıyorum usulca.

Bir söz dönüyor kulaklarımda, “Yaralarım” diyorum, onları taşımak için vücudumda… -doğmuşum oysa.

Reklamlar